Ik ben geboren in een klein dorpje en beschermd en liefdevol opgevoed door mijn ouders. Op mijn 19e ging ik samenwonen, daarna trouwen en werd ons gezin uitgebreid met 3 fantastische dochters. Een druk en sociaal leven hoorde daarbij en dat was ook oké. Ik zat lekker in mijn vel. Ik nam af en toe wel te veel hooi op mijn vork, maar even een mentale schop onder mijn kont én door. Hoe zo, mijn hoofd leeg maken? Het gaat toch lekker zo. Zwangerschapsyoga, pfff wat saai. To-do lijstje kon ik niet zonder, ik zou maar eens iets vergeten of niet op tijd regelen. Hoezo gas terug nemen? Snelheid is lekker. Ik was een echte regelneef. 24 uur in een dag vond ik te weinig. Zo veel mogelijk doen, het leven is mooi! Dit was ik voor mijn 50e jaar.
Daar kwam ineens een ommekeer in. Het jaar 2020 brak aan. Ik werd 50 en had net mijn feestje uitgebreid met vrienden en familie gevierd. De tijd die toen aanbrak, zorgde ervoor dat ik niet meer in verbinding stond met iedereen die ik lief had maar ook met de verbinding met de maatschappij viel weg. Hierdoor merkte ik hoe belangrijk ik dit vond en nodig had. Ik voelde mij alleen en ik wist niet hoe ik alleen met mijzelf verder kon leven. Ik viel in een diep gat. Boosheid, verdriet, frustraties stapelden zich op. Ik kon mijn draai niet vinden en voelde mij in deze wereld niet meer welkom.
Toen er uiteindelijk weer licht aan de horizon verscheen, zakte ik als een plumpudding in elkaar. Zowel mentaal als lichamelijk. Wie ben ik nu? Daar heb ik hard aan gewerkt, door vooral niets te doen en heel veel naar binnen te keren en jezelf aankijken en op die manier jezelf leren kennen. Ook om van mezelf te leren houden. Ik vindt het nu fijn om gewoon stil te zitten en mijn gedachten te laten wegvaren. Regelmatig mediteren en vragen om inzichten en hulp en dit ook krijgen. Maar het belangrijkste, ik vind het leven weer mooi! Door eerst van mijzelf te leren houden. Dat klinkt lekker cliché, maar daarvoor moest ik eerst leren leven vanuit gevoel, vanuit vertrouwen, waardoor ik moest leren loslaten. Het klinkt allemaal zo simpel, maar dat heeft zeker tijd nodig gehad en ging met babystapjes. Daarna kon ik weer om mij heen kijken en de schoonheid van alles zien en voelen. Zelfs intenser dan voorheen.
Wie ben ik nu? Voor mijn gevoel ben ik 180 graden gedraaid. Ik geniet nu meer door minder hooi op mijn vork te nemen. Meer de tijd voor van alles en nog wat nemen. Geen to-do lijstjes meer handhaven. Yoga vind ik nu een kadootje voor mijzelf. Meditatie en Reiki is een verrijking. Leven vanuit gevoel en vanuit vertrouwen! Dit is zo fijn. Dit maakt het leven lichter. Dit licht wil ik graag doorgeven aan diegenen die daar behoefte aan hebben. Om zo ver te komen als ik nu ben, heb ik heel veel baat gehad bij mijn opleiding Spiritueel Coach die ik heb gevolgd. Hierdoor heb ik mijzelf als een ui moeten afpellen en aangekeken wat aangekeken moest worden en mijzelf redelijk goed leren kennen, al zeg ik het zelf. Tijdens deze opleiding leerde ik waarnemen dat er meer is dan je kunt zien. Hierdoor leerde ik onvoorwaardelijke universele liefde voelen. Ik voelde mij weer in verbinding staan, met mijzelf, met de mensen om mij heen en ook de verbinding met het universum. En nu wordt het erg lastig uit leggen, wat ik hiermee bedoel voel ik op zielsniveau en kan ik niet uitleggen via mijn breinniveau. Ik wil het jou graag laten ervaren.
Irma
*Iedereen verdient het om van het leven te genieten*